کیف مدرسه ای رو که بهش داده بودم تو دست چپش نگه داشته بود و با دست راستش گوشه مانتوی عمه اش را ! وقتی مداد رنگی را بهش تعارف کردم لحظه ای درنگ کرد و بعد کیف را بر زمین گذاشت و مداد رنگی را گرفت ! دستش از مانتوی عمه اش جدا نمی شد ! اسمش زهرا بود .
.
عمه اش می گفت بعد زلزله بم از خانواده برادرم هیچکس زنده نماند ما اجساد همه اعضاء خانواده را پیدا کردیم جز زهرا ! جسد او هرگز پیدا نشد حتی بعد از آن که تمام آوار خانه را با لودر بردند . هشت ماه بعد بود که یکی از بستگانمان در کهنوج زهرا را دیده بود ! بعد از آنکه نیروی انتظامی زهرا را به عمه اش برگرداند فهمیدند که همان روز اول زلزله بچه را برده بودند .
اکنون زهرا حتی در دستشویی هم عمه اش را رها نمی کند !
.
نمیدانم آیا زهرای دیگری از شهر بم هنوز دور از خانواده خود با چشمانی نگران منتظر عمه خود هست یا نه ؟
.
.
.
